Osveta na čekanju (The Fury of a Patient Man/Tarde para la ira) 2016

Žanr: triler/ drama

Trajanje: 102 min

Ocjena: 10/10

Osveta je uvijek brutalna i pokretačka snaga za jedan stepen nasilja koji ispoljava neko ko traži na bilo koji način pravdu a sve to dobija posebnu dimenziju kada se prikaže na filmu. Nema tog ljubitelja filmske umjetnosti da se nije susreo sa ljudima koji su na bilo koji način krenuli putem nasilja kako bi nadomjestili određeni duševni gubitak određenim postupkom drugog čovjeka. Naravno, takvi filmovi uvijek su nam držali pažnju jer donose mnogo elemenata napetosti i posebno onog izražajnog nasilja. Posebnu pažnju to dobija onda kada tim putem krene neki običan čovjek često u kostimu mirnog i povučenog osobenjaka a gdje svojim postupkom probudi određen nivo gnijeva putem kojeg iza sebe ostavlja bol i smrt. Međutim takve ličnosti u moru onih koji su obučeni u kostim nekog policajca, vojnika ili slično, ostaju neisticajni u stvaranju scenarija predviđenog da oživi na filmskoj slici te rijetke pojave kreiraju pozitivan utisak koji je rezervisan i za glumca, scenaristu i režisera. Upravo takav jedan film nošen osvetom dolazi iz Španije i to pod naslovom ''Osveta na čekanju. Riječ je o naslovu koji je režisirao i potpisuje scenario Raul Alevaro. Glavne uloge u filmu tumače: Antonio de la Tore, Rut Dijaz, Luis Kaljeho, Raul Himenez.

Film pratio Hozea (Toro) koji u pljački banke izgubio svoju suprugu i zbog toga živi u očajnom stanju sa misijom da pronađe ljude koji su je ubili. Njegov očajan život svodi se na vrijeme koje provodi kraj hendikepiranog oca koji leži u bolnici, u praznom stanu za računarom kao i na kafić u koji redovno dolazi a kojeg drže brat i sestra Juanjo (Himenez) i Ana (Dijaz). Usamljeni Hose ubrzo ostavruje vezu sa Anom koja je i žena Kuroa (Kaljeho) jednog od učesnika pljačke a koji nakon osam godina zatvora i učešća u ubistvu izlazi na slobodu. Ubrzo zatim dolazi do susreta Hozea i Kuroa a čovjek koji je izgubio ženu putem osobe koja je učestvovala kao vozač u pljački pokušava doći do njegovih saučesnika kako bi iskazao čin osvete.

Svako ko bude dao svoje vrijeme za ovaj film, to će biti trenuci u kojima će njegova pažnja biti apsolutno posvećenja jednoj inteligentnoj ali veoma napetoj priči o osveti i iskupljenju. Svakako sve to dolazi kao rezultat dobre glumačke postave a gdje je glavni protagonista nosilac jedne priče. A upravo ta priča, pokazuje nema koliko je čovjek spreman daleko ići kako bi došao do zadovoljavanja svoje unutrašnje pravde u kojoj slijedi kazna za one koji su to zaslužili. Preobražaj jedne ličnosti iz mirne u bijesnu na kroz osmišljen scenario, dobija u filmu posebno mjesto te će se gledalac osjećati kao dio nekog napetog romana u kojem je sistemski ide od uvoda pa do konačnog epiloga.

Kroz prizmu glavnog junaka prikazano je jedno potpuno otupjelo emocionalno stanje uma jednog čovjeka koje će kroz radnju filma pokazati jedan poriv u kojoj nastaje eksplozija i divlja osveta. Naizgled glavni junak i to još od samog početka filma, djeluje kao ličnost koju srećemo svakodnevno u prolazu, na ulici pa čak i kroz scene a što je i prikazano, u lokalu. Baš ovakva ličnost izazvaće u očima gledalaca, naviknutog na jedan klišeovski izraz kojeg mu holivud previše donosi pred oči, sve ono suprotno što je mogao vidjeti. A u tom izrazu izgubljenog i emocijonalno neizražajnog lika koji vizuelno izgleda nespretan i često neisticajan nastaće ona dugoisčekivana eksplozija osvete koja je naglašena još od samog početka filma. Emotivni udarac koji je zadobio glavni junak pokretačka je snaga na koju se bazira režiser i scenarista a kroz koju nam prikazuje sve unutrašnje porive koji često ostaju skriveni i koji mogu biti sastavni dio svake osobe ukoliko bi se našla u sličnoj situaciji.

Može se reći da je to stanje jednog pomračenog uma u kojem se nalazi jedan običan čovjek glavni nosilac onog na šta se režiser bazira dok nasilje i sami dijalozi dolaze u sporednom obliku. Mada često djeluju zapostavljeni i same scene nasilja, imaju svoju posebno dimenziju i sibolizam. Iako sam početak filma i počinje sa činom koji je rezultat stvaranja osvetničke ideje, pljačka i same scene kakve obično karakterišu ovakav jedan poduhvat u nekom filmu, ovdje ne doživljavaju sastavni dio punog kadra iz režiserove perspektive. Snimajući sa zadnjeg sjedišta automobila, pljačka dobija drugačiju dimenziju zbog jednog od učesnika koji će na kraju, postati dio jedne osvete i puta iskupljenja.

A junak te priče, pod imenom Kuro, iz perspektive režiseta, postaje ličnost koja uprkos odsluženoj zatvorskoj kazni je neko koga prošlost neće ostaviti po strani. Ta prošlost dolazi u obliku bijesnog Hozea sa kojim Kuro postaje neposredni saputnik koji ga vodi do svojih dojučerašnjih saradnika. Na jedan način i taj postupak a gdje on odvozi i odlazi sa Hozeom na lokacije gdje treba da se izvrši osveta, predstavlja jedan pokušaj u kojem pokušava pronaći iskupljenje i milost. Iako počinio zločin za koji je odgovarao, gledaoci će čak i prema njemu zbog činjenice da je platio svoj ceh, osjećati određenu dozu sažaljenja prema ovom liku posebno jer ima porodicu koja treba da predstavi novi početak.

Trenuci nasilja često, kao što je već rečeno, donose određeni trenutak sporednosti ali u eskalaciji ličnog nasilja imaju i određenu dozu metaforičnosti. Tako npr. scena u kojoj se Hoze nađe kod jednog od učesnika pljačke a koji živi na farmi predstavlja trenutak koji oslikava lovca i lovinu. Trenutak u kojem se prestupnik ili za neke žrtva nađe u blatu a osvetnik izvan njega, na jedan poseban način daje želju osvetnika da ponizi one koji su mu nanijeli zlo te je sa razlogom jedan metaforički prikaz u kojem se predstavlja dominacija lovca nad lovinom.

Treba istaknuti i to da se pored motiva osvete i unutrašnjeg gnijeva koji čovjeka odvodi u ambis i na put prema nasilju scene dopunjuju i jednom pomalo sumornom situacijom koju ukrašavaju ekstrerijeri objekata posebno kafića i stanova. Svi oni djeluju pomalo sirotinjski sa tjeskobnom atmosferom u kojoj se dodatno razvija potištenost i depresivno stanje jedne ličnosti a koja na kraju eksplodira. U tim scenama dobro je izbalansiran i triler i drama a čak i romantika. Posebno je to izraženo tokom povezanosti Hozea i Ane te njihovih razgovora i dopisivanja putem društvenih mreža.

Inače po pitanju režisera ovo djelo osobe koja je glumac i kojem je ovo filmski prvenac a koji je ostavio dobre kritike što se inače ne dešava kada neko po prvi put se otisne u režiserske vode. Iako nije iskusan, to nije predstavljalo odeđenu prepreku a gdje je na kraju ''Osveta na čekanju'' i režiser Raul Alevaro od nacionalna akademija za film dobiju četiri nagrade Goya ( za najbolju debitantsku režiju, najbolji debitantski scenario, najbolju sporednu ulogu (Manolo Solo kao sitni kriminalac Santi), te onu glavnu za najbolji film. Sve to govori da je riječ o osobi koja je uz iskustvo na filmskom platnu, pažnjivo usvajala sve ono što rade određeni režiseri a što je na kraju rezultat jedan pametno odrađen film koji prati put osvete.

Sve u svemu film je jedna priča koja daje dobar spoj psihološkog trilera uz primjesu drame i romanse u kojoj je oslikava put jednog bića koje traži osvetu te njegovo stanje u kojem se on nalazi. Film u principu nema namjeru da nikoga osuđuje ili veliča određene poteze već u prvi plan stavlja očaj i stanje ljudi i jednu situaciju koju prati put osvete i iskupljenja a između kojih stoji bijes i nasilje.

https://www.youtube.com/watch?v=xUs3snEcQNA

Đorđe Čereković